Posts tagged with media
Wczoraj szeroko rozpisałem się na temat RSS-ów oraz ich wyższości w świecie konsumpcji mediów nad algorytmami mediów społecznościowych i walką o widoczność w Google'u.
Nie rozwinąłem wątku X-a. Okazuje się, że w kwietniu doskonale zobrazowała to Laura Hazard Owen z Nieman Lab:
Od lat tkwimy w świecie mediów społecznościowych. Tych, którymi sterują wielkie korporacje z miliardowymi zyskami. Tych, które pożerają kolejne elementy sieci. Tej sieci, która była niegdyś enklawą wolności i innowacyjności. Tej sieci, która nie należała do nikogo, bo była tworzona przez wszystkich. Na równych zasadach. Bez wielkiego kapitału. Oddolnie. Z pasji. I z potrzeby chwili.
Dzisiaj świat Internetu wygląda inaczej. Grupa korporacji zawładnęła naszymi umysłami. Stworzyła narzędzia, z których zaczęliśmy korzystać, bo przypadły nam do gustu. Spełniały nasze oczekiwania. Ale ich budowa, utrzymanie i rozwój kosztowały. My natomiast mieliśmy do nich dostęp za darmo. Tak nam się przynajmniej wydawało. Za darmo, bo nie musieliśmy płacić żywą gotówką za dostęp do tych narzędzi. Ktoś jednak był sprytniejszy i wpadł na pomysł, że "opłatę" można określić w inny sposób. Tak oto walutą cyfrowego świata stały się dane użytkowników.
Sylwia Czubkowska w najnowszym artykule opublikowanym w „Tygodniku Powszechnym” pisze o władzy nad informacją w rękach miliarderów. Obraz, jaki wyłania się z tej analizy jest zatrważający. I całkowicie pomijam tutaj kwestie polityczne w kontekście jakichkolwiek sympatii i antypatii. Przyjmuję zimny obraz drastycznego zachwiania równowagi na rynku mediów w Stanach Zjednczonych.
Jestem po lekturze bardzo ciekawego artykułu zatytułowanego „Epoka YouTube’a: jak krótkie filmy zmieniły świat i nas samych” autorstwa Agaty Kaźmierskiej i Wojciecha Brzezińskiego, który ukazał się w „Tygodniku Powszechnym”.
To historia YouTube’a od powstania i pierwszego filmiku opublikowanego w serwisie po maszynkę do zarabiania pieniędzy wycenioną na 550 mld dol. To także doskonały obraz tego, jak algorytmy decydują o kształcie serwisu, a co za tym idzie, także naszych preferencjach. A także o tym, co przez to tracimy.
Na Facebooku istnieje strona „Streszczam clickbaitowe artykuły, żebyś nie musiał klikać”. Prześmiewczy twór - ktoś powie. Po części tak. Ale w tym - dla wielu odbiorców - zabawnym, a dla wielu przedstawicieli mediów - przykrym i żenującym (tak powinni go odbierać) projekcie jest coś ważnego, co wypływa prosto od czytelników treści informacyjnych prezentowanych przez media.
Na przykład przypadek sprzed kilku dni. Post Radia Zet: „Nie żyje 16 osób. RCB wydało komunikat”. Brzmi poważnie. Bardzo poważnie. Nie wiadomo, czy to kataklizm, czy zaostrzenie sytuacji na wschodniej flance NATO, która jest też wschodnią granicą Polski. Różnie można interpretować ten bardziej straszący niż wnoszący cokolwiek innego komunikat.
Ghost w swojej nanjowszej aktualizacji (Ghost 6) udostępnił możliwość integracji strony z Fediverse, a więc serwisami społecznościowymi opartymi o protokół ActivityPub (m.in. Mastodon i Threads - odpowiedniki X, czyli dawnego Twittera).
Pierwszymi refleksjami na ten temat podzielił się na swoim blogu twórca Ghosta John O'Nolan:
Droga, którą wybrał Substack, może nie być do końca tą, którą twórcy serwisu obiecywali pierwszym użytkownikom szukającym przestrzeni do pisania. Co to może oznaczać?
Substack powstał w 2017 jako platforma wydawnicza skupiona na dostarczeniu funkcji pozwalających stworzyć w kilku krokach newsletter. Zasadniczo do dzisiaj ta idea przyświeca twórcom serwisu. Rozrósł się on jednak na tyle, że z narzędzia do prowadzenia newslettera zamienił się w platformę do publikacji i promocji treści.
Kiedy wysyłałem w świat pierwsze wydanie newslettera, wszystko wyglądało zupełnie inaczej. 15 lutego 2021 roku. Środek pandemii. Pamiętam jak dziś, że przyglądałem się rywalizacji newsletterów z podcastami i temu, która z tych form dystrybucji treści wysunie się na prowadzenie.
Moją pierwszą platformą do wysyłania newslettera było Revue - holenderski CMS kupiony później (i zabity) przez Twittera. Stamtąd przeniosłem się na Substacka. Wówczas była to naturalna kolej rzeczy. Tysiące ludzi migrowało właśnie tam, a Substack rósł i ewoluował. Od tamtej pory zmienił się znacząco przeradzając się ze zwykłej platformy do prowadzenia newslettera w - moim zdaniem - "zamknięty ogród" na wzór mediów społecznościowych należących do wielkich korporacji.
W czwartek, 4 lipca ponad 350 polskich redakcji opublikowało na pierwszych stronach gazet i na stronach portali internetowych hasło: “Politycy! Nie zabijajcie polskich mediów”. Opublikowali też apel do senatorów, aby ci zwrócili uwagę na problemy mediów. Wszystko to w związku z rozpoczynającymi się w tym tygodniu w Senacie pracami nad nowelizacją ustawy o prawie autorskim.
Sejm odrzucił korzystne dla mediów poprawki zgłoszone przez posłanki Lewicy (Darię Gosek-Popiołek i Dorotę Olko), które dawałyby mediom silniejszą pozycję w negocjacjach z zagranicznymi koncernami technologicznymi, jak Google, Facebook, TikTok czy X (dawniej Twitter).
Znakomitymi spostrzeżeniami podzielił się także w ostatnich dniach Thomas Baekdal - uznany analityk mediów z Danii o międzynarodowej rozpoznawalności.
Skupił się na analizie amerykańskiego rynku na kanwie ostatnich doniesień o upadku BuzzFeeda i Vice’a.
Właściwie trudno wybrać jeden czy dwa kluczowe fragmenty warte zacytowania. Tę analizę po prostu trzeba przeczytać w całości.
Czego możemy dowiedzieć się od założyciela "Iașul Nostru" Alexa Enășescu? James Breiner, autor biuletynu My News Biz, wypytał go m.in. o początki działalności, finansowanie, źródła przychodów, zasięg, rentowność i bolączki rumuńskich mediów. Rozmowa została też opublikowana za jego zgodą na stronie International Journalists’ Network.
Autor trafnie opisał zjawisko na rynku rumuńskich mediów, które praktycznie w skali 1:1 przedstawia też naszą rodzimą branżę:
Na to pytanie odpowiedziała prof. dr Wiebke Möhring, profesor dziennikarstwa z Technische Universität Dortmund. Zapytana przez przedstawicieli Media Voices o przyszłość mediów lokalnych podzieliła się kilkoma przemyśleniami.
Podkreśliła, że wiele kryteriów, jakimi dobre lokalne dziennikarstwo było określane w ostatnich dekadach, nadal pozostaje aktualnych. Nadszedł jednak czas zmian w podejściu m.in. do odbiorców:
W mediach społecznościowych pojawiła się kolejna przestrzeń do eksperymentów. To Kanały na WhatsAppie. Przypominają te z Instagrama. Część wydawców już stworzyła swoje. Niektórzy ogólne, inni również tematyczne. Na razie przyglądają się z uwagą temu, jak reagują odbiorcy.
W Polsce nie spotykają się one na razie z wielkim zainteresowaniem. Ostatnio zrobiło się o nich nieco głośniej w kontekście aktywności dziennikarza sportowego i przedsiębiorcy Krzysztofa Stanowskiego, który utworzył takowy po odejściu z Kanału Sportowego, aby komunikować się w ten sposób z czytelnikami oraz informować o nowym przedsięwzięciu.
W temacie AI i dziennikarstwa trafiłem ostatnio na znakomity artykuł Thomasa Baekdala - duńskiego badacza mediów, który przyjrzał się temu, jak sztuczna inteligencja powinna, a jak nie powinna być wykorzystywana do tworzenia artykułów.
Temat niezwykle ważny i aktualny. Przyjrzał się temu zagadnieniu na bardzo ciekawym przykładzie grafik generowanych przez AI dotyczących bombardowania Strefy Gazy:
10 listopada 2023 roku podczas Parix Peace Forum ogłoszono Kartę Paryską ws. Sztucznej Inteligencji oraz Dziennikarstwa (Paris Charter on AI and Journalism). Dokument określa etykę i zasady korzystania z AI w pracy dziennikarskiej. To zbiór norm i wskazówek, z których można skorzystać, by zaadaptować je w swoim środowisku pracy niezależnie od miejsca, w którym wykonuje się swój zawód.
Czym jest Karta Paryska?
Na to pytanie najlepiej odpowie fragment preambuły: